.: GiGGoG 66 in Rungsit :.

ช่วงนี้ไม่มีงานทำเลยนั่งอ่านโน้นนี้เล่น พอดีตอนนี้สนใจอยากจะเล่น VS.NET 2008 อ่า.... ตอนนี้ก้อกะลังพยายามหามาใช้อยู่
แล้วก้อหา ๆ ข้อมูลมันดู แล้วก้อไปเจอคำว่า Silverlight เข้าอะ เลยอยากรู้ว่ามันคืออะไร

พอหาอ่าน ๆ ดู เค้าบอกมันก้อคล้าย ๆ กะ Flash นะ แต่เป็นของ Microsoft .. ก้อเลยอยากรู้อีกว่ามันต่างกันยังไงมีใครพอรู้มั้งช่วยบอกหน่อย แล้วก้อมันต้องใช้ tools อะไรเขียน ใช้ VS.NET 2008 เขียนเลยได้ป่าว หรือต้องโหลดอะไรมาเพิ่มอ่า ?

ใครว่าง ๆ ลองมาเล่นกันเหอะ ... (จริง ๆ แล้วอยากหาคนสอน 555)
Homepage มัน !!!

6.9.2007
ถึงสนามบินแฟรงค์เฟริดตอนหกโมงเช้า ต้องรีบไปเอาของเพื่อเช็คอินบินต่อไปเบอลิน
หลังจากเช็คอินเสร็จเกิดหิวขึ้นมา แต่มีเวลาน้อยเลยแวะหาไรกินใกล้ ๆ แถวที่เช็คอินเลย ก้อมีร้านอาหารอยู่ร้านหนึ่งเลยแวะกินกัน

อาหารมื้อแรกของกรูในเยอรมัน
มีชื่ออย่างหรูว่า อาหารเช้าสไตล์ฝรั่งเศส (อยู่เยอรมันเสือกแดกอาหารฝรั่งเศส) หรือชื่อตามเมนูว่า Französische Frühstück
ราคารวมมื้อนั้น สามคนก้อประมาณ 20 ยูโร หรือประมาณ 1000 บาท
ประกอบไปด้วย คัวซอง 2 อัน แยม แล้วก้อเนย
เป็นอาหารมื้อแรกที่ประทับใจเฮี้ย ๆ เลย

หลังจากกินเสร็จ ก้อต่อเครื่องมาที่เบอลิน ถึงประมาณเก้าโมง .. มาถึง ด้วยความรีบเดินและระยะทางอันแสนสั้น เลยเดินเลยที่รับกระเป๋าแล้วออกมาข้างนอก
จากส่วนที่เป็นผู้โดยสารขาเข้า พอนึกได้จะกลับไปเอา แม่งไม่ยอมให้กลับเข้าไป ..

(ขอบ่นหน่อย)
คนเฝ้าประตูแม่งโคตรกวนเลย ก้อเห็นอยู่ว่าพวกกรูเพิ่งออกมา แต่มันก้อไม่ยอมให้กลับเข้าไป มันบอกว่า ออกแล้วออกเลยกลับเข้าไปไม่ได้แล้ว ถ้าจะเอากระเป๋า
ให้ไปติดต่อที่แผนกของหายเอา ... เลยต้องรอกระเป๋าอีกครึ่งค่อนชัวโมงกว่าจะได้ ...

หลังจากได้กระเป๋าก้อขับรถมาที่โรงแรม (วันแรกต้องนอนโรงแรม เพราะว่ากุญแจบ้านยังไม่มี ต้องรอไปเอาอีกวัน)
ตอนเย็นหาไรกินแถวโรงแรม ... ตกลงกันได้เป็นพิชซ่าแบบอิตาเลียน (เอาอีกแหละ อยู่เยอรมันแดกอาหารอิตาเลียน) เข้าไปกรูก้อนั่งมึนเหมือนเดิม
ดูเมนูไม่รู้เรื่องเลย เลยปล่อยให้คนอื่นเค้าสั่งกันไป .. ปรากฎได้พิซซ่ามาสองถาด (โคตรใหญ่อะ)

อาหารมื้อที่สองของกรูในเยอรมัน ...
ถาดแรกเป็นพิซซ่าที่ข้างบนโรยด้วยใบอะไรก้อไม่รู้ แต่พี่กรูบอกว่าเค้าเอาไว้ให้กระต่ายกิน กรูเลยลองถาดนี้ก่อนเลย
พอกินไอ้ใบนี้เข้าไปแทบอ้วกออกมาเลยทีเดียว ... แม่งโคตรจะหญ้าอะ มาแบบดิบ ๆ ไม่ต้องปรุงแต่งใด ๆ รสชาดโคตรอุบาทอะ
ตัวพิซซ่าเองก้อไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร ... สรุปอาหารมื้อที่สองของกรูก้อทำเอาคิดถึงกับข้าวแม่ขึ้นมาเลยทีเดียว

7-10.9.2007
ช่วงนี้ไม่ค่อยจะมีอะไรเท่าไร ก้ออยู่ไปวัน ๆ ไปซื้อของ ทำโน่นทำนี้ ส่วนใหญ่ก้อแค่เดินตาม ๆ เค้าไป ไม่ได้ทำอะไรเองเลย
พอวันที่ 10 ก้อให้พี่เขยพานั่งรถไฟไปดูโรงเรียน เพราะวันรุ่งขึ้นกรูต้องฉายเดียวแล้ว ...

ครั้งแรกที่นั่งรถไฟ ...
ที่นี่แม่งดีวะ .. ซื้อตั๋วเที่ยวเดียวจะเปลี่ยนไปนั่งรถใต้ดินก้อได้ หรือเปลี่ยนกลับมานั่งข้างบนก้อได้ แล้วก้อไม่ค่อยจะมีคนตรวจตั๋วด้วย นาน ๆ เจอที
เราสามารถขึ้นไปนั่งได้เลยโดยไม่ต้องซื้อตั๋วก้อได้ ... แต่ถ้าโดยตรวจเจอก้อจ่ายค่าปรับกันอานอะ พี่เขยกรูบอกว่า ก้อประมาณ 50-60 ยูโรได้
เนื่องจากบ้านกรูอยู่บ้านนอกมาก ต้องเริ่มจากรถราง (จริง ๆ แล้วเป็นรถไฟถนนอะ ถ้าจะแปล) แล้วไปต่อรถไฟใต้ดิน กว่าจะถึงโรงเรียนก้อ 40 นาทีแหนะ
พอไปถึงก้อดูว่าโรงเรียนอยู่ไหนแล้วก้อกลับ .. ขากลับก้อเจอร้านขายของไทยด้วย เลยแวะซื้อของ คิดแล้วตลกวะ ของที่ซื้อแม่งอะไรก้อไม่รู้ ..
กรูซื้อ น้ำมันหอย ซอสพริก แล้วก้อมาม่ารสต้มยำกุ้งน้ำข้น
ซื้อเสร็จก้อกลับบ้าน ... นั่งรถอีก 40 นาที

11.9.2007
วันแรกแห่งการฉายเดียว ....
ตื่นมา 7 โมง (โดนพี่เขยปลุกด้วย) อาบน้ำแล้วก้อกินหนมปังแผ่นนึงกะแอปเปิลกันตายระหว่างทาง
ไปนั่งรถไฟคนเดียว ก้อตื่นเต้นเล็กน้อยว่าจะลงถูกอะป่าว .. เพราะในรถไฟแม่งพูดไรไม่รู้เรื่องเลย ฟังไม่ออก (แต่ตอนนี้ฟังออกแหละ)
ยังดีที่ในขบวนมันมีป้ายบอกว่าสถานีต่อไปคือสถานีอะไร

ไปถึงโรงเรียน .. ก้อได้เวลาของครั้งแรกแห่งการติดต่อกะคนเยอรมันแหละ ...
ถึงที่โรงเรียน ปรากฎแม่งปิด .. ตกใจเลย ก้อไหนบอกว่านัดกรูไว้ตอนแปดโมงสี่สิบห้า เลยเดินดูรอบ ๆ
เห็นทางเข้าเป็นบันไดขึ้นไปแล้วก้อมีป้ายชื่อของโรงเรียนติดอยู่ เลยเดินมั่วขึ้นไปเลย กัวชิบอะ ....
เข้าไปเรื่อย ๆ จนถึงโรงอาหารเลย กรูเลยตัดสินใจถามแม่ค้าในนั้นเอาว่าต้องทำไง .. ปรากฎคนแรกที่คุยด้วยเป็นแม่ค้าขายขนมปังไปซะงั้น
แถมไม่ใช่วันแรกด้วย แต่เป็นวันที่หกเข้าไปแหละ (ไม่นับพี่เขยกรูนะ รายนั้นแม่งจี้ให้กรูพูดทุกวัน)

บทพูด (แปลเป็นไทยแล้ว)
กรู : หวัดดี(ตอนเช้า)ครับ เออ อ อ ออฟ ฟิต อยู่ที่ไหนครับ
แม่ค้า : คุณก้อเดินกลับไปทางที่ขึ้นมาลงบันไดไป เลี้ยวขวา มันอยู่ตรงริมถนนเลยคะ
กรู (คิด) : อ่าว ก้อไอ้ที่มันปิดนิ
กรู : ตะ แต่ ว่า มันยัง มะ ไม่ ...
แม่ค้า : อ่า ใช่ ตอนนี้มันยังไม่เปิดนิ คุณต้องรอถึงประมาณเก้าโมงอะคะ ลองดูอีกทีนะคะ
กรู : โอเคคร้าบบ ขอบคุณคร้าบบบ

แล้วกรูก้อเดินไปดูอีกทีมันก้อเปิดแหละ ... แม่งต้องหลอกให้กรูตกใจเล่นก่อน
เสร็จแล้วก้อต้องเข้าไปลุยกะคนในออฟฟิตอีก .. ก้อประมาณเดิมอะ พูดติด ๆ ขัด ๆ  ไปเรื่อย เสร็จแล้วมันก้อบอกให้กรูไปลองเรียนดูว่าโอป่าว
แล้วกับมาบอกมันตอนพัก ..
 
ในห้องเรียน ... วันแรก
เข้าไปเจอนิโกลผู้ชายคนนึงนั่งอยู่ กะผู้หญิงสองคนที่คิดว่าน่าจะเป็นคนจีน กรูถึงขั้นตกใจเลยที่เดียวเมื่อเห็นผู้หญิงสองคนนั้นแม่งพูดเยอรมันกันยิก ๆ
ที่ตกใจก้อเพราะ .. แม่งถึงขั้นไม่ใช้ภาษาแม่กันแล้ว ... ช่างร้ายกาจจิง ๆ เลย แต่ต่อมาปรากฎว่าคนนึงเป็นคนจีน ส่วนอีกคนเป็นเกาหลี มันเลยต้องใช้ภาษาเยอรมันคุยกัน

ตอนเรียนก้อไม่มีอะไรมาก ... อาจารย์ก้อพูดเร็วนิดหน่อย แต่ที่แย่อะคือ คนอื่นนี้ดิ .. ฟังแทบไม่ออกอะ .. แต่ละคนสำเนียงสุดยอดอะ
มีทั้งแอฟริกา จีน เกาหลี โปแลน .... ต้องใช้สมาธิอย่างสูง แต่ก้อโอเคอะ เรียนได้ (เพราะเรียนซ้ำ ที่เคยเรียนที่ไทยมาแล้ว)
เรียนเสร็จก้อไปหาซื้อปลั๊กที่แปลงจากหัวที่ใช้ในไทย ให้มาใช้ที่นี่ได้ เพราะโน๊ตบุ๊คกรูแบตหมดแล้วเลยต้องรีบหาซื้อ (ซื้อมาจากไทยแหละ แต่มันใช้ไม่ได้)
ไม่รู้จะเริ่มยังไง เลยเดินไปที่ร้านขายของไทย เพราะกรูรู้สึกว่าเจ้าของร้านเป็นคนไทยแน่อะ เลยลองดู
ปรากฎว่าใช่คนไทยด้วย โคตรโชคดีอะ ... เสร็จแล้วก้อถามเค้าว่าจะไปซื้อได้ที่ไหน เค้าก้อบอกมาใหญ่เลย แต่กรูหาไม่เจอซักกะร้าน ... เจออยู่ที่นึงเป็นห้างใหญ่มาก
เดินอยู่นาน .. ในที่สุดก้อเจอ .. แม่ง อันละ 7.99 ยูโร ก้อประมาณ สี่ร้อยบาท ..... โคตรเซ็งอะ แต่ก้อกัดฟันซื้อไป

เสร็จแล้วก้อหิวข้าว .. แต่ยังกับบ้านไม่ได้เพราะต้องรอโทรสับคุยกะสุดที่รักก่อน .. เลยจำเป็นต้องหาไรกินแถวนั้นไป ในหัวตอนนั้นก้อรู้จักแต่ เดอเนอ อะ
เดอเนอ คืออาหารตุรกี(มั้ง) ที่เป็นหมูย่าง(แล่บาง ๆ เอาเฉพาะส่วนที่มันเกรียม ๆ ) ยัดเข้าไปในขนมปัง แล้วก้อใส่ผักหน้าตาเหมือนแซนวิสอะแหละ
หลังจากเดินวนอยู่นาน ก้อตัดสินใจได้ว่าจะเอาร้านไหนดี (แถวนั้นมีแต่ร้านตุรกี .. เพียบ) ตอนซื้อนี้โคตรตื้นเต้นอะ เดินเข้าไปบอกตาลุงที่นั่งอยู่ แม่งก้อทำเป็นไม่สนใจกรู
ถึงขั้นอายเลยทีเดียว .. แต่แล้วตาลุงก้อชี้ให้ไปสั่งกะอีกคนหนึ่ง .. เป็นวัยรุ่นอะ กรูก้อคุยไม่รู้เรื่องอีกแหละ แม่งพูดโครตเร็วเลย แต่ก้อมั่ว ๆ ไปได้

เสร็จแล้วก้อต้องไปทำบัตร เอาไว้ลดราคาค่ารถไฟอีก ก้อเดินมั่วเข้าไป ถามเค้าเสร็จเค้าก้อขอดูบัตรนักเรียนกรู ปรากฎแม่งใช้ไม่ได้ โดนด่าอีก อายเลย
แล้วก้อไปร้านโทสับต่อ ร้านนี้แม่งก้อตุรกีอีกอะ ...
เข้าไปมันเป็นห้อง ๆ แล้วก้อมีโทสับอยู่ข้างใน แล้วก้อบอกมันว่าจะโท มันจะบอกเบอร์ห้องแล้วให้เข้าไปโท .... พอเข้าไป กรูก้อกดเบอร์เลย
แต่กรูกดแค่ 66 อะ ไม่รู้ว่ามันต้องกด 0066 มันเลยโทไม่ติด ก้อเดินออกมาถาม

กรู : เออ จะต้องทำยังไง มัน ถึงจะโท ได้อะ
ตุรกี : ก้อง่ายมากเลย(จำแม่นมากคำนี้) ก้อกดเบอร์แล้วมันก้อได้แล้ว
กรู : แต่ผมลองกดแล้ว มันไม่ ได้นิ
ตุรกี : ไม่ได้เหรอ ?
กรู : ช่าย ไม่ได้ แล้วจะโทไปไทย มันต้องทำยังไงหละ (ที่อยากรู้อะคือต้องกดอะไรก่อน)
ตุรกี : ไม่รู้ซิ ผมไม่ใช่คนไทยนิ คุณเป็นคนไทย คุณก้อต้องรู้สิ (ดูแม่งตอบ น่ากระโดดทีบจิง ๆ )
กรู : โอเค งั้น เด๊ยวผมลองอีกที

มันก้อเปลี่ยนห้องให้ แล้วกรูก้อมั่วอยู่อีกประมาณห้านาที กว่าจะโทได้ ... แม่งนับตอนกรูนั่งมั่วอยู่ด้วย เสียไปทั้งหมด 2.5 ยูโรแหนะ

12.9.2007
ตื่นมาเจ็ดโมง .. แดกหนมปังแล้วก้อออกจากบ้าน
วันนี้เริ่มชินกะการนั่งรถไฟแหละ เลยไม่มีอะไรมาก ไปถึงห้องเรียน
วันนี้มีคนมาเพิ่มอีก .. แม่งไม่รู้มีกี่คนกันแน่ ดันมีคนนึง เป็นคนจีน แม่งพูดมากสาดดดด อะ
เรียนสามชั่วโมงแม่งพูดไปคนเดียวชั่วโมงนึงมั้ง กรูนี้เซ็งเลย อยากย้ายห้องเลยทีเดียว

พอตอนพัก .. กรูก้อต้องเข้าไปถามคนในออฟฟิตว่าจะทำยังไงถึงจะใช้เน็ตของที่นี้ได้ ตอนแรกก้อไม่มีอะไร เค้าก้อขอบัตรนักเรียนกรู แล้วก้อพิมกระดาษให้ใบนึง
แล้วก้อบอกกรูว่า สิ่งที่กรูต้องทำอยู่ในนี้หมดแล้ว ... กรูเลยถามต่อไปอีกหน่อย (เป็นการฝึกพูดไปในตัว) ว่า แล้วมันจะใช้ได้ถึงเมื่อไร
แม่งตอบกับมาประมาณไอ้ตุรกีเมื่อวานเลย แม่งบอกว่า ฉันก้อไม่รู้เหมือนกัน คุณก้อหาดูในกระดาษนั้นแหละ มันมีบอกทุกอย่างแล้ว
ทำให้กรูได้สัจจะธรรมมาข้อนึง คือ อย่าถามอะไรที่มันนอกเหนือหน้าที่ของคนนั้น ๆ เพราะแม่งจะตอบแบบนี้กับมา

เรียนเสร็จก้อไปโทสับอีก ... วันนี้คุยกะไอ้ตุรกีง่ายหน่อย .. แต่ปรากฎว่าโทแล้วไม่มีคนรับ เลยรีบออกมา
ไอ้ตุรกีก้อถามว่า ... ใช้ไม่ได้เหรอ กรูก้อบอกว่า ช่ายยย ใช้ไม่ได้ แล้วก้อเดินออกมาเลย

เสร็จแล้วก้อกลับมาต้มมาม่ากินที่บ้าน ที่บ้านกรูแม่ง แฮมหาง่ายกว่าหมูอีก มีอยู่ในตู้เย็นตลอดเวลา
อยากกินหมู .. แต่ต้องแดกแฮม ไม่เหมือนตอนอยู่ไทยเลย
แล้วก้อหมดแหละ ... ตอนเย็นแดกหนมปังกะแฮมอีกรอบ จัดปายยยย

ยาวเยียดอะ .. ขอบคุณทุกท่าน ที่ตั้งใจอ่านจนจบ หรือไม่จบก้อตาม .....
สุดท้าย   เม้นให้ด้วย ....